• bana değişik duygular yaşatan aklımı kurcalayan durum. yaşamakla ölmek arasında bir yerdeyim.

    şimdi biraz uzun olabilir yazacaklarım belki de o kadar uzun olmaz bilemiyorum kurmadım kafamda henüz. peşinen söyleyeyim kusura bakmayın.

    zor bir aile hayatı geçirmiş bir insan evladı olarak hayatımda hep güleç olmamla tanındım çünkü gülmeye çok ihtiyacım vardı zira geri kalan bütün kötü duyguları fazlasıyla yaşamıştım. nedensiz yere gülümserdim tanımasam da gülümserdim gülmek, var olmak, mutlu olmak, anın tadını çıkartmak, hayatı yaşamak, hayaller kurmak falan bunlar hep yaşam amacımdı. sonrasında çok sevdiğimi düşündüğüm birisiyle evlendim ve evlenme kararı aldığım sene aslında öğretmen atamam da yapılacaktı ancak evleneceğim için 6 yıl gidip uzakta kalmayayım diye gitmemeyi seçtim belki de gitmem için yeterince cesaretlendirilmedim bilemiyorum. he şunu da söyleyeyim amacım kimseyi suçlamak değil onlar cesaretlendirmedi belki fakat ben de gitmeye cesaret edemedim. gitmeme kararı almamdaki en temel sebep ise asla bu kararı aldığıma pişman olmayacağımdı. o kadar emindim ki bu durumdan ancak di'li geçmiş zaman işte.

    hep sevdiceğimi kendimden öne koydum onun işi olsun diye o sıra ben kendimden vazgeçip yardımcı olabilmek adına çalıştım. hoff gereksiz ayrıntıyla boğdum şu an sizi özür dilerim. neyse velhasılıkelam evliyiz, bilmediğimiz bir şehirdeyiz geldim geleli işsizim ve çok canım yanıyor. bir şey alırken sormak onay istemek zorunda olmak veya karşı tarafı da istediğim şeyin gerekli olduğuna inandırmakla geçiyor hayatım he bu arada istediğim şeyler öyle kılık kıyafet değil ev araç gereçleri alınamayacak ürünler de değil misal 40 tl'ye soyacak lazım bunun için bile ikna etmek zorundayım anlayacağınız.

    bazen bu durumlardan o kadar bunalıyorum ki intihar fikri aklımdan çıkmıyor. ya bu arada anlatacak çok şey var da buralar yetmez gerçekten hani ne çabuk intihara geldin ne oldu ya şimdi iki dakikada dersiniz diye belirtmek istedim. hatta salak ben intihar edecekken bile onu düşünüyorum aman evde intihar etmeyeyim şüpheli konumuna düşmesin falan diye diye yer arıyorum kendime :) intihar notlarım da hazır gerçi de bakalım beni bulabilecekler mi?

    ama hani güleçtim ya ben işte geçen doğum günümde bir arkadaşım bunu hatırlatan bir notla doğum günümü kutladı ağlamaktan kendimi alamadım. acaba tekrar gülebilir miyim? o güzel o özgür günlerime geri dönebilir miyim umudu da içimi kemirmiyor değil. sınırlarda dolaşıyorum bakalım hayat mı ölüm mü kazanacak? umudum umutsuzluğumu yenebilecek mi?

12 more entries